Kultura

Już w  SOBOTE  9 września Potańcówka na dachu 9 IX 2017, godz. 17:00 Miejsce: Muzeum Współczesne Wrocław, pl. Strzegomski 2a Impreza taneczna dla seniorów i nie tylko. W ramach przywitania odbędzie się o godz. 15.00 oprowadzanie po Muzeum, następnie o godz. 17.00 rozpocznie się potańcówka. Wstęp wolny Bliżej Sztuki. Muzeum Współczesne Wrocław dla seniorów. Warsztaty 9 IX 2017 (sobota), godz. 12.30 13 IX 2017 (środa), godz. 13.00 27 IX 2017 (środa), godz. 13.00 11 X 2017 (środa), godz. 13.00 Miejsce: MWW, pl. Strzegomski 2a, tel. 71 356 42 57, mww@muzeumwspolczesne.pl Dwugodzinne zajęcia obejmują oprowadzanie po wystawie oraz wymianę refleksji przy filiżance herbaty. Zgłoszenia przyjmowane są do trzech dni przed każdym spotkaniem: ● mailowo: a.krukowska@muzeumwspolczesne.pl ● telefonicznie: 71 356 42 59 lub 514 937 971 ● osobiście w kasie Muzeum, poziom 0. Wstęp bezpłatny, do zajęć można dołączyć w dowolnym momencie Poza tym w trakcie trwania obchodów Dni Seniora Wrocław 2017, od 15 września do 13 października, wszyscy seniorzy mają darmowy wstęp do Muzeum Współczesnego Wrocław. Cały program Dni Seniora na stronie http://seniorzy.wroclaw.pl/node/59

Już 7 września w Sokołowsku rusza 7. edycja Sokołowsko Festiwalu Filmowego Hommage à Kieślowski. W tym roku zgłębia tajniki sztuki ironii i humoru w europejskim kinie. Porusza śmieszno-smutne historie o trudach i pięknie codzienności, narodowych traumach i wchodzeniu w dojrzałe życie. Festiwal zaszczycą swoją obecnością goście specjalni, m.in. Kazimierz Kutz, Krzysztof Piesiewicz, Zbigniew Zamachowski, Krzysztof Zanussi, Andrzej Titkow, Piotr Jaxa, a także Maria Kieślowska, sprawująca patronat honorowy nad festiwalem. Sokołowsko, ważne miejsce w życiu Krzysztofa Kieślowskiego, jak co roku obchodzi święto kina. W tym roku, od 7 do 10 września, festiwal odsłoni tajniki sztuki humoru i (auto)ironii w kinie polskim lat dziewięćdziesiątych. Projekcje festiwalowe odbywają się w opisanym przez Kieślowskiego w jego Autobiografii Kinoteatrze Zdrowie, w sali multimedialnej Laboratorium Kultury Fundacji IN SITU i w kinie plenerowym przed byłym Sanatorium dr. Brehmera. Na program festiwalu składają się trzy sekcje: Re:Interpretacje (fabuły europejskie), sekcja dokumentalna Bez Fikcji! oraz Hommage à Kieślowski. „Wybór filmów jest wyborem autorskim, zgodnym z naszym wewnętrznym imperatywem, który brzmi: pokazujemy, co nam się podoba i co jest warte rozmowy. Pokazujemy to z nadzieją, że spodobałoby się także Krzysztofowi Kieślowskiemu, gdyby siedział z nami w kinie, z pamięcią i szacunkiem dla jego osoby, postawy wobec ludzi i zawodu oraz artystycznego dorobku, który nam pozostawił po sobie. Pokazujemy, co nam się podoba, wierząc w to, że sztuka filmowa istniała, istnieje i zawsze będzie istnieć. Pokazujemy filmy nie tylko Krzysztofa Kieślowskiego, lecz i filmy jego kolegów, nauczycieli i twórców, którzy w różnym czasie mieli na niego wpływ. Czynimy to w przekonaniu, że czas nie jest zdolny przysłonić tej jasności, która je rozświetla. Pokazujemy filmy młodego pokolenia, które znalazło – po filmach sądząc – swój aktywny sposób niebrania świata poważnie.” – mówi Dorota Paciarelli, dyrektor ds. programowych i kurator sekcji Re:Interpretacje. Gościem specjalnym tej edycji festiwalu będzie Zbigniew Zamachowski – aktor, o którego niezapomnianych kreacjach i drodze artystycznej, doświadczeniach w pracy z Kieślowskim, Kutzem, ale i reżyserami zagranicznymi oraz fascynacji teatrem rozmawiać będą Kazimierz Kutz i zaproszeni goście. W ramach festiwalu, w Kinoteatrze Zdrowie odbędzie się również recital Zbigniewa Zamachowskiego Nie tylko o miłości. Pokazom towarzyszyć będą spotkania z twórcami i filmoznawcami, krytykami filmowymi, debaty z udziałem reżyserów, scenarzystów, aktorów, montażystów i producentów prezentowanych filmów oraz z przyjaciółmi Kieślowskiego, wśród których w tym roku będą m.in. Krzysztof Zanussi, Andrzej Titkow i Piotr Jaxa. Wybitni polscy twórcy filmowi: Kazimierz Kutz, Krzysztof Piesiewicz i Zbigniew Zamachowski w rozmowach po projekcjach filmów Biały (1994), Zawrócony (1994) i Dekalog X (1988) odniosą się do tła historyczno-społecznego, w jakim tworzyli swoje filmy, i rzeczywistości tamtych lat. W tym roku odbędzie się również Remanent kina czeskiego, rozmowa o kinie czeskim dedykowana cenionej na całym świecie czeskiej poezji codzienności i próba znalezienia odpowiedzi na pytanie, jakie jest dzisiaj młode kino czeskie. Ważnym punktem festiwalu będzie Forum im. Krzysztofa Kieślowskiego, będące miejscem debat o społecznych i kulturowych przemianach zachodzących w Europie, w ramach którego spotkają się z widzami m. in. Krzysztof Piesiewicz i Kazimierz Kutz. Ciekawie zapowiadają się również wydarzenia towarzyszące festiwalowi. Będą to m.in.: debata wokół Archiwum Twórczości Krzysztofa Kieślowskiego Legalne Źródło Kultury z udziałem prezeski Fundacji Legalnej Kultury – Kingi Jakubowskiej i zaproszonych do debaty gości festiwalowych. Przestrzeń odbudowanego skrzydła Laboratorium Kultury w Sokołowsku wypełni wystawa multimedialna Piotra Jaxy ukazująca pracę przy filmie Trzy kolory: Biały. Podczas wernisażu usłyszymy również interpretację muzyczną śpiewaczki operowej – Magdaleny Polkowskiej. Wystawa Wszystkie kolory Kieślowskiego z Archiwum Twórczości Krzysztofa Kieślowskiego w Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia w Wałbrzychu będzie otwarta przez cały okres trwania festiwalu. Podczas 7. Sokołowsko Festiwalu Filmowego Hommage à Kieślowski odbędzie się również spotkanie z poezją Andrzeja Titkowa i promocja tomiku Pieśń pod pieśniami. Pełny program festiwalu wraz z godzinami projekcji jest dostępny na stronie www.hommageakieslowski.pl. Organizacja & Produkcja festiwalu: Fundacja Sztuki Współczesnej „IN SITU” Międzynarodowe Laboratorium Kultury Sokołowsko Partner strategiczny: Legalna Kultura Patronat honorowy: Maria Kieślowska, Cezary Przybylski – Marszałek Województwa Dolnośląskiego, Roman Szełemej – Prezydent Miasta Wałbrzycha, Jacek Cichura – Starosta Wałbrzyski, Marcin Raczyński – Burmistrz Mieroszowa, Taťjana Langášková – p.o. Dyrektor Czeskiego Centrum w Warszawie, Studio Filmowe TOR, Stowarzyszenie Filmowców Polskich Sponsorzy: KGHM Polska Miedź S.A., SEGEPO-REFA Sp. z o.o., Kopalnie Surowców Skalnych w Bartnicy Sp. z o.o, Isuzu Automotive Polska Sfinansowano ze środków: Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Gminy Mieroszów, Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych Partnerzy: Krzysztof Kieślowski Forum e.V. Berlin, Katedra Filmu Telewizji i Nowych Mediów UAM w Poznaniu,

We wrocławskim Muzeum Sztuki Mieszczańskiej w  Starym Ratuszu w dniu  15 września 2017, godz.17.00  otwarta zostanie  wystawa  pn. „przez Sępolno, Zalesie i Krzyki „ Tramwaje – korzystamy z nich na co dzień: w drodze do pracy, do szkoły, na zakupy, do znajomych. Mijają nas na wrocławskich ulicach i mostach. Rozświetlają wieczorny mrok błękitnymi błyskami z pantografów i budzą miasto dzwonieniem. Trudno jest sobie wyobrazić dzisiejszy Wrocław bez tramwajów. Nie tylko dlatego, że są one nam niezbędne w codziennym życiu. Śmiało można powiedzieć, że stanowią one jeden z symboli Wrocławia. Na przestrzeni dziesięcioleci wpisały się zarówno w krajobraz nadodrzańskiego miasta, jak również w jego burzliwe dzieje. Historia tramwajów we Wrocławiu, jak w soczewce skupia dzieje miasta i jego mieszkańców. Przy tym jest ona niezmiernie barwna – nie tylko ze względu na słynny niebieski kolor uwieczniony we „Wrocławskiej piosence”. Właśnie o tym jest wystawa: „Przez Sępolno, Zalesie i Krzyki… Historia tramwajów we Wrocławiu”. Odbywa się ona w roku dwóch ważnych dla miasta jubileuszy. W lipcu minęło 140 lat od kiedy na ulice Wrocławia wyjechał pierwszy tramwaj konny. Co ciekawe był to tramwaj obsługiwany przez prywatną firmę. Taki był początek komunikacji tramwajowej w stolicy Śląska. Z kolei w październiku upłynie 115 lat od chwili pojawienia się pierwszego tramwaju eksploatowanego przez przedsiębiorstwo miejskie, z którego wywodzi się dzisiejsze MPK. Owies zamiast prądu Twórcą tramwajów konnych we Wrocławiu był Johannes Büsing, który brał udział w budowie najstarszej linii tramwajowej w Niemczech łączącej berlińską bramę Brandenburską z Charlottenburgiem. Od 1871 r. przez kilka lat zabiegał on u władz miejskich o zezwolenie na ułożenie torowisk i prowadzenie ruchu tramwajowego. Urzędnicy jednak byli zatwardziali. Uważali, że tramwaje zakorkują wrocławskie ulice i odsyłali berlińczyka w kwitkiem. W końcu jednak, pod naciskiem radnych, zmienili zdanie. 10 lipca 1877 r. rano w trasę wyjechał pierwszy tramwaj konny. Umowę na 30 lat miasto Wrocław podpisało z prywatną spółką akcyjną Breslauer Strassen-Eisenbhan-Gesellschaft (Wrocławskie Towarzystwo Kolei Ulicznej). Wagonik ciągnięty przez konia rasy jutlandzkiej mógł pomieścić ledwie 30 osób i poruszał się z prędkością 10 km/h. Pierwsza trasa wiodła z ul. R. Traugutta wzdłuż Podwala, przez al. J. Słowackiego, most Lessinga (poprzednik dzisiejszego mostu Pokoju), ul. Szczytnicką i ul. M. Curie-Skłodowskiej do mostu Zwierzynieckiego. Podróż trwała 13 minut. W ciągu kilku następnych lat Wrocław został podzielony torowiskami wzdłuż i wszerz. Tramwaje kursowały do Popowic, Borka, Dworca Nadodrze, Dworca Głównego, ul. Krakowskiej. Powstała także najbardziej charakterystyczna dla Wrocławia: linia okólna, obiegająca śródmieście dookoła i łącząca prawie wszystkie dworce kolejowe. W 1885 r. łączna długość sieci tramwajowej wynosiła już 26 km. Po Wrocławiu jeździło wówczas 80 wagonów malowanych na kolor zielony, do ciągnięcia których spółka BSEG używała ponad 300 koni rasy jutlandzkiej. Każde zwierzę pracowało dziennie ok. 4-5 godzin, więc na trasie trzeba było je kilka razy zmieniać. O ludzi firma już tak nie dbała. Woźnice pracowali ok. 15 godzin dziennie, natomiast konduktorzy jeszcze więcej – nawet 18 godzin. W miesiącu przysługiwało im jedynie 3 dni wolnego od pracy! To doprowadziło w 1889 r. do pierwszego w historii Wrocławia strajku tramwajarzy. Powiew nowoczesności W 1893 r. tramwaje konne zyskały groźnego konkurenta, prywatna firma: Elektrische Straßenbahn Breslau uruchomiła dwie pierwsze linie łączące Szczytniki, Rakowiec i Grabiszyn, po których zaczęły kursować, nowatorskie w ówczesnych Niemczech, tramwaje elektryczne. Warto dodać, że jest to także najstarszy przykład tramwaju elektrycznego w dzisiejszej Polsce. Jednym z ojców założycieli tramwajów elektrycznych we Wrocławiu był Heinrich Heimann – właściciel banku, którego siedziba stoi po dziś dzień na rogu Rynku i Kurzego Targu. Pierwszą zajezdnię oraz swoją siedzibę spółka ESB wybudowała pod Wrocławiem, w ówczesnej miejscowości Grabiszyn, stąd niekiedy przedsiębiorstwo określano mianem „tramwajów grabiszyńskich”. Firma współpracowała z sąsiadującym zakładem Gustava Trelenberga produkującym tabor kolejowy i tramwajowy. Na początku XX wieku fabryka stworzyła jeden z pierwszych w Europie wagonów o konstrukcji stalowej. Pod szyldem miasta Prywatne spółki były nastawione w głównej mierze na szybki i duży zysk. Nie tylko pracownicy firm to odczuwali. Odbijało się to także na pasażerach. Tramwaje konne były mało pojemne, a na przystankach niekiedy czekały istne tłumy wrocławian, wypatrujących wolnego miejsca w zatłoczonych wagonikach. A jednak interes się opłacał, akcjonariusze liczyli zyski i nie kwapili się inwestować w nowe trasy. Tymczasem Wrocław potrzebował sprawnego transportu do rozwoju. Z tego względu nadburmistrz Georg Bender powołał w 1895 r. specjalną komisję transportową, która miała zdecydować o przyszłości transportu publicznego w mieście. Wśród postanowień były m.in. uporządkowanie współpracy prywatnych przedsiębiorstw z miastem oraz – co istotniejsze – powołanie przewoźnika komunalnego, podległego władzom miejskim. W ten sposób powstała spółka Staedtische Strassenbahn Breslau (Wrocławskie Tramwaje Miejskie), która jest przodkiem Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego. Wagony miejskie malowano na biało-czerwono (takie były wówczas barwy flagi Wrocławia), a na burtach umieszczano herb miasta. Pierwsze linie miejski przewoźnik otworzył prawie 115 lat temu – 15 października 1902 r. Obie biegły z pl. Staszica przez Kępę Mieszczańską, pl. Jana Pawła II, Podwale, pl. Muzealny, ul. Zielińskiego. Przy ul. Lwowskiej rozdzielały się: jedna jechała przez pl. Hirszfelda i pl. Powstańców Śląskich na Krzyki, a druga przez ul. Lwowską i ul. Sanocką do ul. Ślęznej, przy której powstała pierwsza zajezdnia miejska. Istnieje ona zresztą do czasów obecnych i nosi numer I. W późniejszych latach spółka SSB wykupiła prywatne firmy i od 1924 r. jest monopolistą. Ekspozycja pokazujemy całą historię komunikacji publicznej we Wrocławiu: od omnibusów przez tramwaje konne i elektryczne, pierwsze autobusy, zniszczenia II wojny światowej i żmudną powojenną odbudowę, po strajk tramwajarzy w sierpniu 1980 r., powódź tysiąclecia, a także budowę nowych tras przy okazji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 r. Nie zapominamy także o takich ciekawych epizodach jak np. trolejbus do Brochowa – pierwszy trolejbus w Europie Środkowej i Wschodniej. Na ekspozycję składa się kilkaset eksponatów. Dzieje transportu miejskiego Wrocławia pokaże ponad 60 plansz, zawierających archiwalne fotografie zajezdni, torowisk i wagonów w różnych okresach. Część fotografii pochodzi ze zbiorów Muzeum Miejskiego Wrocławia. Są także pamiątki rodzinne wrocławian oraz prywatne kolekcje pocztówek, dokumentów, biletów. Uzupełnieniem ekspozycji są elementy wyposażenia dawnych wagonów oraz umundurowanie wrocławskich tramwajarzy, w tym kompletny mundur motorniczego z lat 50. XX w. oraz kasownik „szczypce”. Wiele eksponatów zostanie pokazanych po raz pierwszy. Kurator wystawy – Tomasz Sielicki (Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne